Jilid Pertama Bab 40: Komik Pembunuh
Jiang Ke melayangkan pandangan sekilas dengan sedikit senyum tersembunyi di sudut matanya, "Selamat datang semuanya di siaran langsung Master Lingxiao. Hari ini hanya ada tiga sesi ramalan, siaran akan langsung diakhiri setelah ketiganya selesai."
[Qin Yushu: Aku langsung menonton siaran langsung pembawa acara begitu pulang kerja.]
[Apakah Hujan Turun Hari Ini: Hehehe, barisan terdepan.]
[Desa Asal Tiga Belas Musim: Pembawa acara, tahukah kamu? Di dunia ini ada tiga jenis penggaris: penggaris lurus, penggaris segitiga, dan I love you very much.]
[Jangan Makan Mi Instan: Hari yang lain untuk mendukung pembawa acara.]
Tidak Menjadi Kaum Pesimistis telah memasuki ruang siaran langsung.
Asal Bahagia telah memasuki ruang siaran langsung.
Emosi Kecil telah memasuki ruang siaran langsung.
Warga Teladan mengirimkan sebuah kotak musik.
Qin Yushu mengirimkan seikat bunga melati.
Gigi putihnya terlihat sedikit, matanya tiba-tiba berbinar, dan ekspresinya dipenuhi dengan sedikit kelucuan yang genit, "Tentu saja aku tahu, Sayang, makanya hari ini aku makan buah persik, karena cintaku padamu tidak punya tempat untuk lari."
[Desa Asal Tiga Belas Musim: Huenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuendari kejauhanghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuegan, Chu Li tertawa pahit, punduknya bergetar dan naik turun, sementara suara Jiezi Perlahan-lahan menghilang di udara.