Jilid Pertama Bab 40: Komik Pembunuh

Surpreendente! A filha nobre caída na miséria é na verdade uma mestra em metafísica! A baleia ainda não engoliu o mar. 2508kata 2026-07-31 15:23:17

Jiang Ke melayangkan pandangan sekilas dengan sedikit senyum tersembunyi di sudut matanya, "Selamat datang semuanya di siaran langsung Master Lingxiao. Hari ini hanya ada tiga sesi ramalan, siaran akan langsung diakhiri setelah ketiganya selesai."

[Qin Yushu: Aku langsung menonton siaran langsung pembawa acara begitu pulang kerja.]

[Apakah Hujan Turun Hari Ini: Hehehe, barisan terdepan.]

[Desa Asal Tiga Belas Musim: Pembawa acara, tahukah kamu? Di dunia ini ada tiga jenis penggaris: penggaris lurus, penggaris segitiga, dan I love you very much.]

[Jangan Makan Mi Instan: Hari yang lain untuk mendukung pembawa acara.]

Tidak Menjadi Kaum Pesimistis telah memasuki ruang siaran langsung.

Asal Bahagia telah memasuki ruang siaran langsung.

Emosi Kecil telah memasuki ruang siaran langsung.

Warga Teladan mengirimkan sebuah kotak musik.

Qin Yushu mengirimkan seikat bunga melati.

Gigi putihnya terlihat sedikit, matanya tiba-tiba berbinar, dan ekspresinya dipenuhi dengan sedikit kelucuan yang genit, "Tentu saja aku tahu, Sayang, makanya hari ini aku makan buah persik, karena cintaku padamu tidak punya tempat untuk lari."

[Desa Asal Tiga Belas Musim: Huenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuendari kejauhanghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuenghuegan, Chu Li tertawa pahit, punduknya bergetar dan naik turun, sementara suara Jiezi Perlahan-lahan menghilang di udara.